Hoogbegaafd en ik – Deel 4 – Alles achter laten

Zoals beloofd in vorig deel zal ik vertellen over onze verhuizing.

Ondanks dat ik veel ziek was, wilde ik niet weg uit onze huidige woonplaats. Ik had het erg naar mijn zin met mijn vriendjes en was dus ook niet van plan om dit achter te laten.
Mijn ouders vertelde mij dat ze potentiële kopers voor het huis hadden (natuurlijk niet in die woorden tegen een 6-jarige) en dat de verhuizing dus dichterbij kwam. Dit kwam bij mij binnen als negatief nieuws. Het kwam dichterbij dat ik afscheid moest gaan nemen van vriendjes en buurtbewoners, iets waar ik niet op zat te wachten. Duidelijk was echter wel dat het zou gebeuren en dat ik hier geen inspraak in had.

Voor mijzelf smeedde ik een plan, een plan om ervoor te zorgen dat we niet konden verhuizen. Hoe? eigenlijk vrij simpel; zorgen dat het huis niet verkocht werd!
Zorgvuldig ging ik op zoek naar gereedschap waarmee ik het huis kon bewerken. Een hamer en een beitel voldeden aan de vereisten. Eenmaal gevonden ging ik aan de slag in de achtertuin. Ik begon een groot stuk van de schuur weg te bikken, dit zou er immers voor zorgen dat het huis niet gekocht zou worden. Ik bedoel maar, wie koopt er nou een huis met schuur waar de schuur weg was? In de praktijk bleek het als jong jochie echter een stuk lastiger om een hele schuur met hamer en beitel tot as doen te verwerken. Na een meter weggebikt te hebben trok ik de conclusie dat het genoeg was om ervoor te zorgen dat het huis niet verkocht werd. Toen mijn ouders hierachter kwamen waren ze natuurlijk boos op me. Logisch, maar ik had dat ingecalculeerd. Het deed me op dat moment niet veel, als ik er maar voor kon zorgen dat we niet gingen verhuizen. Mijn ouders herstelde de schade aan het huis en de verhuizing werd alsnog werkelijkheid. Plan mislukt.

Afscheid nemen heb ik mijn hele leven al moeite mee gehad. Tuurlijk is het niet lastig om te zeggen “zie je volgende maand weer”, maar om mensen volledig achter je te laten? Daar heb ik vandaag de dag nog steeds moeite mee.
Van het afscheid van de ouders van Els en Els zelf was veel werk gemaakt. Mijn moeder wist dat ik het erg moeilijk mee had en hielp mij met het schrijven van een gedicht voor hun. Tot op de dag van vandaag weet ik nog precies (delen van) het gedicht. Wat me veel doet, dat blijft me nou eenmaal bij. Het viel me zwaar, erg zwaar. Maar hoeveel moeite ik er ook mee had, eenmaal in een nieuwe omgeving was ik dit snel vergeten. Het nieuwe is dan juist weer interessant.

Een nieuwe woonplaats

Ons huis was nog niet af, het was een totaal nieuwe buurt en we moesten eerst een ander onderkomen hebben omdat ons huis in de oude woonlplaats inmiddels verkocht was. In de nieuwe woonplaats woonden veel familie en we zijn erg hecht met elkaar. Het was geen probleem om tot die tijd bij mijn opa en oma te wonen totdat het huis af was. Ik sliep in een klein kamertje. Mijn opa en oma haden nou eenmaal niet de financiële middelen die anderen hadden. Ze waren overgekomen uit indonesie en dan had je het in dat tijdperk nou eenmaal niet breed. Dit deed mij verder eigenlijk niets, maar dient meer om de situatie te illustreren.

Mijn vader had een goede baan in de oude woonplaats waar hij niet zomaar afstand van kon doen. Logisch. Dit resulteerde wel in vroeg opstaan voor hem, laat thuis en bijtijds naar bed. Hij moest nou eenmaal 1 tot 1,5 uur rijden heen en hetzelfde verhaal terug. ik heb hem veel gemist in die tijd. Voorheen ondernam hij namelijk veel met me en dat was nu even niet mogelijk. Ik weet niet heel goed of mijn moeder toen werk had of niet, maar herinner me dat ik aardig wat tijd doorbracht met opa en oma. Dit was voor mij heaven on earth. Bij opa en oma kon ik alles maken! Als ik iets vroeg, mocht het altijd. Op het dak klimmen, vogels vangen, naar het schoolplein etc. Alles mocht! Ook in huis…. Snoep? Mocht. Hutten bouwen van het beddengoed? Mocht. Weinig was te gek. Lastig voor iemand die altijd grenzen opzoekt en daar hetliefst overheen wilt gaan om te kijken wat er gebeurt. Ik begon te onderzoeken hoever ik bij hun kon gaan. Iets waar ik vandaag de dag, nu mijn grootouders overleden zijn, nog erg last van heb (onder het motto van “Hoe kon je nu zo zijn?”). Ik zocht grenzen op en ging daar bewust overheen. Natuurlijk werden ze kwaad op me, maar zelfs dan bekeek ik hoever ik daar mee kon gaan. Tot het moment waarop mijn opa mij een corrigerende tik verkocht. Dat ging ook voor mij te ver. De grenzen waren op dat moment duidelijk voor me. Ik had ze gekwetst, mijn opa zou dit immers nooit doen als ik niet ECHT veel te ver was gegaan.

Bij een nieuwe woonplaats hoort een nieuwe basisschool. Ik had veel verdriet mijn oude vriendjes en vriendinnetjes achter te moeten laten, maar had ook supersnel nieuwe vriendjes. Eigenlijk ging dat heel voorspoedig. Vanaf dag één had ik al een klik met de klas. Ik viel goed in de groep op school en vriendjes wilden regelmatig met mij spelen na schooltijd. Belangrijker was dat ik selectief was in met wie ik wilde spelen. Waar ‘mocht’ je het meest en waar was het het leukst was mijn criterium hierin. De vriendjes bij mijn opa en oma thuis waren een heel ander verhaal. Mijn opa en oma woonden in een zwarte buurt, de goedkopere buurt zal ik maar zeggen. Hier had ik voornamelijk turkse en marrokaanse vriendjes. Ze hadden duidelijk veel minder sociale controle en waren praktisch altijd buiten. Omdat ik niet gedient was van “nee, mag niet” had ik hier bewondering voor. Als ik iets niet mocht, mochten zij dat wel. Ik voetbalde elke dag met ze en we haalden een hoop onschuldige kattenkwaad uit. Als pappa en mamma niet thuis waren wist ik dat er meer mocht. Ik hoopte dat ze niet thuis zouden zijn, dan had ik meer vrijheid en kon ik makkelijker doen wat ik wilde. Opa en oma waren nou eenmaal milder. Tot op de dag van vandaag weet ik niet zeker of de kinderen in die buurt een slechte invloed op me hadden. Ik zag dat zij alles mochten en ik had veel meer sociale controle. Iets waar ik natuurlijk nu blij mee ben, maar wat toen tot jaloezie leidde.

Volgend deel vertel ik je hoe het was in ons eigen huis. Een totaal andere (nettere) buurt vlak bij mijn school en zal ik dieper in gaan op mijn basisschool periode. Ik zal proberen in één keer door de basisschool periode heen te lopen. Zo bijzonder was het namelijk niet (redelijk doorsnee). Des te sneller komen we aan de delen toe waar HB eigenlijk echt invloed op mijn leven begon te hebben. Een periode van ontwetendheid en een periode waar ik echt niet trots op ben.
Als je je hebt ingeschreven op de nieuwsbrief aan de rechterkant ontvang je natuurlijk van mij weer een mailtje zodra dit deel online is.

p.s. Ik vraag me af in hoeverre jullie dit interessant vinden. We zijn nou eenmaal mensen en mensen vinden het vooral interessant te lezen als het niet goed gaat en wat dat teweeg brengt.
Ik roep jullie daarom ook op om hieronder een reactie achter te laten. Ik ben namelijk oprecht benieuwd wat jullie hiervan vinden. Vinden jullie dat ik sneller “door moet spoelen” of is dit juist nuttige info om te ontdekken wie ik ben? Liever niet reageren op dit bericht? per mail mag natuurlijk ook!

(4 stemmen, gemiddeld: 4.50

 Loading ...